Advent
De vier kaarsen
wachten weer
op die ranke
kinderhand,
die aarzelend Zijn
Licht aansteekt
in een wereld vol
van angst en duisternis.
Niets lijkt meer
vanzelfsprekend,
alsof we op een
andere planeet zijn terechtgekomen.
Rollebollende
kandidaten die elkaar vervuilen en beschimpen,
verminkte
kinderlijkjes die schreeuwend worden getoond.
Een krakende aarde
die om ontferming schreeuwt.
Huwelijken die
barsten en jongeren die niet meer willen leven,
apparaten die
mensen besturen en bevangen,
bevreesdheid die
miljarden in zijn greep heeft
en beveiliging die
zo lek is als een mandje.
Bange vragen
kruipen naar boven:
Zit er inderdaad geen
piloot in onze cockpit meer?
Is moeder aarde
oorlogsweduwe geworden?
Hebben de demonen
dan toch genadeloos gezegevierd?
Is God inderdaad
uit Nederland verdwenen?
Tikt de tijd de
verkeerde kant op?
Heeft bidden nog
wel zin?
Maar de vier
kaarsen worden weer aangestoken:
Als een daad van
geloof,
als een teken van verwachting,
als een begin van
de belofte,
als een baken in de
nacht.
Een volk dat in
diepe duisternis wandelt, ziet een groot licht.
Wijzen uit het Oosten
ontdekten een nieuwe ster aan het firmament.
Elizabeth en Maria
werden er zwanger van.
Johannes en Jezus
groetten elkaar al.
Een kind wijst ons
de weg, steek de kaars maar aan!
Advent is
aangebroken.
Houd vast wat gij
hebt
Zie Ik kom spoedig.
Advent
December 2016
Robbert Jan Perk
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten