Kruis en Duif
Ik was afgelopen maand twee dagen in een voormalig klooster te Helvoirt voor een retraite. Met vogels van divers pluimage zochten we samen naar de kern van onze geloofsverbondenheid. We lazen de schriften, we baden en we zongen met elkaar. Hartverwarmend om zo samen te groeien in verbondenheid. Geloven doe je inderdaad samen met alle heiligen. Aan het eind van de eerste dag was er een afsluitende viering in de kapel. Voor velen van ons was het de eerste keer dat we hier binnen kwamen.

Wat zouden we daar gaan zien en meemaken? Onze zintuigen spreken immers hun woordje mee. Daar stond het voor ons, die indrukwekkende achterwand met Kruis en Duif. Het licht stond verscholen achter het altaar op de grond, de lichtstralen gingen langs de gekruisigde Christus (het Corpus) naar boven. In de boog boven de gekruisigde ontwaarden we de schaduw van de Duif. Zwevend vastgebonden aan Gods Zoon.

Ons geloven opende zich met nieuwe dimensies, vergezichten:
De Gekruisigde opent de weg naar de Geest, De Geest zweeft boven de gekruisigde. Zonder Golgotha geen Pinksteren, Op Pinksteren staat de gekruisigde centraal. Zij zijn niet los verkrijgbaar. Het licht van het Evangelie heeft geen ander brandpunt.

De scheidsmuren vielen weg toen we dat samen ontdekten. Ieder zong en bad nog wel zoals hij gebekt was, maar we waren veel meer één koor dan voorheen. Christus is niet gedeeld, de Geest maakt ons allen tot deelgenoten. Samen zijn wij Zijn Lichaam. De ene liefdeband wordt hier geweven.
Toen de retraite afgelopen was, heb ik me voorgenomen om dit geschonken beeld-moment van Kruis en Duif diep in mijn hart op te bergen als een richtingaanwijzer van waar het in de kerk van alle dag en alle plaatsen ten diepste omgaat. Om de gezamenlijke aanbidding van de Gekruisigde en de Duif.
Dat de komende Passie-tijd ons daar dichterbij mag brengen.

Ds. Robbert Jan Perk , tijd voor Pasen 2011.

(Foto is gemaakt door Paul Abspoel, de kapel bevind zich in bezinningscentrum Emmaus te Helvoirt)